«Όλοι άνθρωποι είμαστε και κάθε πόλεμος - εμφύλιος πόλεμος είναι»

Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί απλώς μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωπολογικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης σε όλους τους τομείς.

Ο Αριστοφάνης, με όπλο το γέλιο, μιλά για κάτι εξαιρετικά σοβαρό — όχι μέσω της σοβαροφάνειας αλλά με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα — για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία, τη σταδιακή αποσύνθεση της τάξης, τη διάχυση της ενέργειας, την αδυναμία ενός συστήματος να «αυτορρυθμιστεί».

Στη «Λυσιστράτη», η πόλη-κράτος βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το κομβικό σημείο:

• Σε ένα καθεστώς παρατεταμένης φθοράς όπου ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός.

• Η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία.

• Το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο.

• Ό,τι υποτίθεται ότι υπηρετεί το «κοινό καλό» λειτουργεί πια μηχανικά, χωρίς νόημα, χωρίς προοπτική.

Η αρχετυπική μορφή/ηρωίδα του έργου δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση. Δεν εισηγείται έναν νέο θεσμό. Δεν μιλά τη γλώσσα της εξουσίας αλλά εισαγάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επαναδιεκδίκηση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά» αλλά ως πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ένα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να μπορέσει να επανεκκινήσει.

Οι γυναίκες σε αυτό το σπουδαίο έργο του μεγάλου ποιητή δεν καταλαμβάνουν απλώς την Ακρόπολη, «καταλαμβάνουν» τον χρόνο, τη ροή των πραγμάτων, την ίδια τη λογική της αναπόφευκτης καταστροφής. Οι ανδρικοί χαρακτήρες δεν διακωμωδούνται επειδή είναι «κακοί» ή άχρηστοι, αλλά επειδή είναι εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που δεν μπορούν πια να ελέγξουν. Η γελοιότητα σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί σύμπτωμα της εντροπίας.

Ο Αριστοφάνης με τη «Λυσιστράτη» του μας υπενθυμίζει ότι κάθε κοινωνία που χάνει την επαφή με το «σώμα» και τη χαρά οδηγείται αναπόφευκτα στη βία. Και ταυτόχρονα μας δείχνει ότι η ανασύνταξη δεν ξεκινά από «επάνω», από την εξουσία, αλλά από το συλλογικό ένστικτο επιβίωσης. Από τη στιγμή που κάποιος άνθρωπος τολμά να πει: «ως εδώ». Σαν σε όνειρο...

Συντελεστές

• Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μπούρας

• Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία - Aπόδοση: Αστέριος Πελτέκης

• Σκηνικά: Φρόσω Λύτρα

• Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης

• Μουσική σύνθεση: Γιώργος Ανδρέου

• Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

• Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

• Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας

• Συνεργάτης σκηνογράφος ενδυματολόγος: Δανάη Πανά

• Βοηθοί σκηνοθέτη: Εύη Σαρμή, Χριστόφορος Μαριάδης

• Βοηθός χορογράφου: Αναστασία Κελέση

• Οργάνωση παραγωγής: Μαρίνα Χατζηιωάννου

• Υπεύθυνος περιοδείας: Ηλίας Κοτόπουλος - Ειρήνη Χατζηκυριακίδου

Βοηθοί (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης)

• Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαρία Αλεξούδη, Αγγελική Βουτσινά, Ηλέκτρα Λιόντου

• Βοηθοί σκηνογράφου: Χρήστος Βαξεβανίδης, Νίκη Λεδάκη, Χριστίνα Χασεκίδου

• Βοηθός παραγωγής: Μαρία Γκούμα

Διανομή

• Ιορδάνης Αϊβάζογλου

• Αντώνης Αντωνάκος

• Νίκος Γεωργάκης

• Δημήτρης Διακοσάββας

• Χρύσα Ζαφειριάδου

• Σοφία Καλεκμερίδου

• Κρατερός Κατσούλης

• Κατερίνα Καυκoύλα

• Αναστασία Κελέση

• Θάνος Κοντογιώργης

• Ελισάβετ Κωνσταντινίδου

• Τατιάνα Μελίδου

• Δημήτρης Μορφακίδης

• Χρυσή Μπαχτσεβάνη

• Δημήτρης Ναζίρης

• Αλεξάνδρα Παλαιολόγου

• Κατερίνα Παπουτσάκη

• Ευθύμης Παππάς

• Βάσο Παύλου

• Παναγιώτης Πετράκης

• Χριστίνα Πετρολέκα

• Μαριέττα Πρωτόπαπα

• Κώστας Σαντάς

• Εύη Σαρμή

• Γιάννης Τσεμπερλίδης

• Γιάννης Χαρίσης

Τραγουδίστρια: Κορίνα Λεγάκη

Χορευτής: Πέτρος Νικολίδης